logo
OVER PLUS  -  PROGRAMMA  -  NIEUWS  -  ARCHIEF  -  LINKS  -  PERS  -  CONTACT  -  LOKATIE   

All Ellington

All Ellington – en een beetje Boeren
 
All Ellington is een Nederlands orkest – al is het merendeel van de muzikanten niet hier geboren. Dat houdt in dat de inspiratiebronnen minstens tweeledig zijn. De Ellington-canon én de impro-traditie zoals die in Nederland en de rest van Europa de afgelopen vijftig jaar vorm heeft gekregen.

In de ritmesectie was dat nog het duidelijkst. Bij pianist Oscar Jan Hoogland zul je vergeefs speuren naar sporen van Ellingtons elegante, verfijnde melodievorming. Hoogland is meer van de ritmische accenten en de gehamerde herhalingen. Maar hij weet ook rechtstreeks echte melodieën te ontlokken aan het binnenwerk van de vleugel. De meesten van zijn klaviercollega's houden zich wat dat betreft bij het plaatsen van al dan niet grappige accentjes.

Een compositie als 'Strange Feeling' werd voorafgegaan door piepjes en knarsjes die je typisch Europees zou kunnen noemen en werd uiteindelijk ook weer ontbonden in losse pixels. Maar het arrangement daartussenin was wonderschoon. Iets dergelijks gold voor het merendeel van het gespeelde materiaal. Cornettist en leider Eric Boeren had de handicap dat hij slechts zes blazers tot zijn beschikking had, in plaats van Ellingtons dertien of veertien krachten. Maar Duke kon natuurlijk ook prima een compleet orkest toveren uit drie of vier blazers. Incidenteel gebeurde dat hier ook, het laten samensmelten van rieten en koper.

Ellington had op zijn concerten ook altijd ruimschoots ruimte ingeruimd voor zijn solisten, in de vorm van specifieke concerto's. Die ontbraken in het Bimhuis, al werd er uiteraard wel gesoleerd. Boeren zelf was te horen in een lange solo met demper, maar de solist die de meeste indruk maakte was baritonsaxofonist Giuseppe Doronzo. Zoals Harry Carney bijna een halve eeuw de hoeksteen van de Ellington-band was, zo domineerde ook Doronzo All Ellington. Een duidelijk geval van reïncarneyatie. Tot en met het circulair geblazen coda van 'Sophisticated Lady'. Griezelig, hoor. De rietsectie, met Gideon Tazelaar en Natalio Sued, maakte sowieso de meeste indruk. Mooi romig, mooi homogeen, mooi van coloriet en mooi zacht, als het arrangement dat eiste. Die microfoons die erbij stonden maakten niet zoveel uit: de band bepaalde zijn balans akoestisch – lekker ouderwets.




Gerelateerd:

Website: klik hier...