logo
OVER PLUS  -  PROGRAMMA  -  NIEUWS  -  ARCHIEF  -  LINKS  -  PERS  -  CONTACT  -  LOKATIE   

Film: La graine et le mulet

Toen de tweede film van Abdel Kechiche, L’Esquive, in 2005 met vier Césars aan de haal ging, kon iedereen deze uit Tunesië afkomstige regisseur nog als buitenbeentje beschouwen. Nu hij met zijn nieuwste film in 2008 opnieuw vier Césars wist te bemachtigen, in nota bene exact dezelfde categoriën (beste regisseur, beste film, beste scenario en meest veelbelovende actrice), kan niemand in Frankrijk nog om hem heen. Waar L’Esquive de problematiek van jongeren van allochtone afkomst in banlieues behandelt, gaat La Graine et le Mulet (Couscous met vis) een stapje verder. In deze film geen jongeren maar jongvolwassenen met weer hun eigen problemen. Een meisje van twee dat nog niet op de po wil, terwijl de luiers toch wel erg duur zijn, een man die vreemdgaat en een vader die een nieuwe vriendin heeft.

Slimane Beiji (Habib Boufares), een 61-jarige havenarbeider met een uitgebreide familie, krijgt te horen dat hij overbodig is op zijn werk. Hij werkt te langzaam, en te veel. Hij krijgt nog de keuze: of parttime gaan werken, of ontslag met een kleine ontslagvergoeding. Zijn eergevoel verplicht hem om het laatste te kiezen, zo staat hij dus ineens zonder werk. Hij kan echter moeilijk stilzitten en begint met een nieuw project. Op een oude boot, rijp voor de sloop, wil hij een couscous-restaurant gaan openen. Een ambitieus project, waarvan de afloop erg onzeker is. Zijn ex-vrouw, die volgens de kinderen de beste couscous maakt – maar volgens Slimane’s vrienden de slechtste – moet op de boot gaan koken. Gaandeweg de film wordt ook een mogelijke bijbedoeling duidelijk: het hele gezin wordt betrokken bij het project en komt zo tot elkaar.

Met behulp van Rym (Hafsia Herzi), de dochter van zijn nieuwe vriendin, die een stuk welbespraakter is dan hijzelf, probeert hij allerlei vergunningen en een lening te regelen. Als hij daarbij op problemen stuit, wil hij met een laatste poging de stad voor zich winnen: Een grootse avond op zijn zojuist gereedgekomen restaurantboot, met natuurlijk voor zo’n honderd man couscous, drank en gezelligheid. Als de lijdzame Slimane, op een bijna komische wijze, in zijn eentje wanhopig achter de pan met couscous aan moet gaan, is de film toe aan een, met dank aan Rym, zinderende apotheose.

Met La Graine et le Mulet bewijst Abdel Kechiche een meester te zijn in zijn genre. Net als het overigens in Nederland onterecht onderbelichte L’Esquive, is La Graine een realistische film. Beide films zijn sterk in de scènes waarin personages zich uiten in rap Frans, doorspekt met Arabische woorden en Verlan. Daarbij wordt er, om het effect te versterken, net iets te veel ingezoomd, en duren de scènes tergend lang. Je ziet de couscous achter de tanden zitten, en je begint je (bijna) te ergeren aan de lengte van bepaalde delen. Als de acteurs niet zo verdraaid goed waren, zou dit deze film de das om hebben gedaan. Dat Kechiche goed is in het verdelen van zijn hoofdrollen bewijst hij hier echter opnieuw. Hafsia Herzi is de jonge ster van de film, maar ook de andere karakters mogen er wezen. Zo geeft Julia (Alice Houri), de door haar man – met medeweten van zijn moeder – bedrogen schoondochter van Slimane een knap staaltje acteerwerk in weer zo’n tergend lange scene waarin ze compleet breekt, en Slimane min of meer de schuld geeft van het falen van zijn zoon als familieman.

La Graine et le Mulet is een uitmuntende karakterschets van een immigrantenfamilie in een Zuid-Franse havenstad. De film duurt lang, ruim 2,5 uur, en moet het vooral hebben van de energieke acteurs en het goed uitgewerkte script. Kechiche toont zich van zijn beste kant, en voegt zinderende personages, het langzame Zuid-Franse leven, botsende karakters en een wonderlijk verhaal samen tot een authentiek en intrigerend meesterwerk.



Gerelateerd:

Website: klik hier...