logo
OVER PLUS  -  PROGRAMMA  -  NIEUWS  -  ARCHIEF  -  LINKS  -  PERS  -  CONTACT  -  LOKATIE   

Film: Hors Satan

Bruno Dumont bewijst zich ook met Hors Satan als een van de meest compromisloze Europese cineasten van dit moment. En hij blijft verwarren. Nu weer met een seriemoordenaarsfilm die geen seriemoordenaarsfilm is.

Er gebeuren vreemde dingen op het Franse land in de films van Bruno Dumont (1958). Vreemd. Wreed. En gewelddadig. Dat weten we al lang. Leek de ex-filosofieleraar en bedrijfsfilmer met zijn debuut La vie de Jésus (1997) nog een geestverwant van het nieuwe neorealisme van de gebroeders Dardenne, daarna ontwikkelde hij zich in rap tempo tot een van de grote visionairen van de Europese cinema: dwars en compromisloos onderzocht hij de gewelddadige menselijke natuur, zonder daarbij ook letterlijk de natuur uit het oog te verliezen. Hij was de enige ware erfgenaam van Robert Bresson (die in de jaren vijftig ascetisch-spirituele films maakte als Un condamné à mort s’est échappé en Pickpocket), maar Dumont zoekt niet zoals Bresson naar transcendentie, althans niet in religieuze zin. Hij is overtuigd atheïst. Seks en geweld, redeloosheid en de vraag of er zoiets als het kwaad bestaat, dát zijn zijn hoofdthema’s. En er is altijd die link tussen exterieur en interieur, tussen binnen en buiten, tussen wat smeult en wat ontvlamt. En net zoals in de avant-garde cinema van Claire Denis en Philippe Grandrieux (wiens Un lac net in Nederland op dvd is verschenen) het lichaam het laatste landschap van de cinema is, is dat bij Dumont ook andersom. Het landschap is het laatste lichaam.

Dana Linssen

Gerelateerd:

Website: klik hier...