logo
OVER PLUS  -  PROGRAMMA  -  NIEUWS  -  ARCHIEF  -  LINKS  -  PERS  -  CONTACT  -  LOKATIE   

Film: Swimming Pool


Steak and kidney pie
"U ziet me voor iemand anders aan", antwoordt Charlotte Rampling in de eerste minuut van Swimming pool op de vraag van de vrouw of zij Sarah Morton is, de schrijfster van haar boek. Ze vertoont grote gelijkenis met het portret op de achterflap. "Ik ben niet wie u denkt." De metro schommelt, stopt. Exit Rampling.
Een vertrouwdere manier om als beroemdheid te reageren op ongewenste aandacht van je fans is er waarschijnlijk niet. Er is dus ook bijna geen reden om argwaan te krijgen, als de film vervolgens Rampling naar haar uitgever volgt en niet de vrouw naar haar steak and kidney pie. Exit Frances Cuka.

En toch is er iets in de gretigheid van de vrouw, in de nieuwsgierige sensatie waarmee ze de schrijfster denkt, hoopt te herkennen, in de overgave waarmee ze haar boek leest, waardoor je haar niet vergeet. Net zo graag als de lezer van een boek, of de toeschouwer van een film, wil zij deel uitmaken van de wereld rondom het verhaal. Daar is vaak evenveel verbeeldingskracht en inlevingsvermogen voor nodig als van de verhalenvertellers zelf mag worden verwacht.
"Ik zoek alleen…", zegt Sarah Morton. "Een goede plot", vult haar uitgever aan. Daar moet dan alles maar mee gezegd zijn. En hij biedt zijn kassakrakende auteur zijn huis in Zuid-Frankrijk aan, in de hoop dat zij daar over haar tijdelijke weerzin tegen moorden en onderzoeken heen kan komen.

Swimming pool is de tweede samenwerking van François Ozon met Emmanuèle Bernheim, die ook het scenario van Sous le sable schreef en voor Claire Denis haar eigen roman Vendredi soir tot filmscript bewerkte. Net als in Sous le sable is er veel aandacht voor de gedachte- en gevoelswereld van een middelbare vrouw, die balanceert op die eigenaardige grens tussen leven en dood, tussen lust en ascetisme. Rampling personifieert die vrouw tot in de verrukkelijkste details. Haar androgyne verschijning, de zorg voor haar vrouwelijke vader, haar garderobe die in een ander tijdperk sjiek en sexy was en nu slechts nog preuts, haar obsessie met de lijn (kwark zonder vet, caloriearme zoetstoffen, cola light, maar wel in kwantumverpakkingen), ze vertellen elk hun eigen verhaal over een uitgedroogd leven.

En dan is er de ontmoeting met het meisje Julie (Sagnier), die neukt, zwemt, eet, naakt door het huis loopt, een en al botte jeugdige levenslust is. Ze fungeert zowel als spiegelbeeld en als schaduwbeeld van Ramplings stijve discipline. Een van de grootste, vilein humoristische attracties van Swimming pool is de kille vijandigheid van de schrijfster voor de schaamteloze lichamelijkheid van dit meisje. Als dan ook nog eens wordt opgemerkt dat ze zich op een steenworp afstand bevinden van het vervallen kasteel van Markies de Sade in Lacoste kan het spel beginnen.

Deugdzaamheid versus verdorvenheid, seks versus moraal, oud versus jong, Engeland versus Frankrijk, Ozon hint, suggereert, beukt, smeert, maar laat de interpretaties (en dat zijn er vele) aan zijn toeschouwer over.


Gerelateerd:

Website: klik hier...